Yesterday were the Zeelse eenwielerwedstrijd. A fun day to see friends, learn from others, ride against friends and break personal records. The fun thing of this competition is that all people get a medal at the end of the day!

It’s not on a track, but on an old road 😉 So riding a personal record is not easy. This is what I dit:

• 800m: 2:29,98
• first slalom: 28’69”
• second slalom: 28’67”
• 10m slow: DQ and 19’43”
• 100m: half final (5e)

I had one personal best! At the slow I beat my record of unicon19! (this was the only flat discipline in zele 🙂

The 100m is here also a funny competition. You must take a number and that deside against who you ride. You ride in waves of 4 people and the first two go to the next round. So you can be lucky and ride against slow riders, or unlucky and ride against Gert-Jan, Mathias or some other good riders. At the end there is a final with the 4 last riders.

This weekend we go to the only anual unicycle race in Belgium: de Zeelse Eenwielerwedstrijden.

It’s a nice organisation by EC Roadrunners (the team from Mathias, Evelien and Gert-Jan.)

With 800 meter, 10 meter slow forward, 100 meter, slalom and 3 km riders can enjoy riding smooth distances. Most of the riders are beginners and the ones who are the slowest get the most attention 🙂

You want to come too? Just puch and fill the form.

Vandaag een mooi artikel in de Gazet Van Antwerpen.

Een fijn item in het nieuws op RTV (klik om het artikel te bekijken)

Na het mega lange wachten van gisteren en de behoorlijke wanorganisatie, was het vandaag een verademing.

We werden wakker met een mooi zeezicht. Om 7 uur telefoon dat we om 10 uur zouden vertrekken.

Ontbijt moest voor 7:30 uur. Een wandelingetje maken, Jolan foto’s trekken. Terug in de hotelkamer ga ik op zoek naar hoe het verder zou kunnen gaan. Op dat moment krijg ik een bericht van Klara, een Antwerpse moeder die samen met ons vast zit. Zij heeft contact met Lot via messenger. Zij kunnen via Praag vliegen. Vermits intussen duidelijk is dat 10 uur allicht 12 uur zou worden, ga ik ook op zoek.

Na 10 minuten hebben ook wij een fiat: via Praag en met Czech airlines. Het hotel belt twee taxi’s, de kosten factureren ze aan Lot. Schone service.

Een Duits eenwielerkoppel probeert ook om te boeken maar krijgt geen fiat. Net voor wij opstijgen (12:50) hebben we nog contact met hen, ze zijn dan net aangekomen in de luchthaven. Het defecte vliegtuig staat dan nog in de reparatie-zone.

Onze overstaptijd in Praag is slechts 1 uur. Op het moment dat ik dit typ hebben we nog een 1,5 uur te vliegen. Dat uur is dus nog maar 40 minuten. Een close call. Maar als alles goed loopt zijn we rond 20 uur in Zaventem.

Update: we zitten in het vliegtuig naar Brussel.

Update 2. Thuis. 1 bagagestuk wordt nog nagestuurd.

Update 23:35 (Korea-tijd): na 8 uur werd het duidelijk: cancelen. Maar dan was er nog ruim 2 uur discussie (in het Koreaans met de Koreanen) nodig om ons effectief op een bus te krijgen. 20 minuten rijden naar een hotel in Seoul. Nog eten en nu: slapen. Morgen ontbijt tussen 6 en 7:30 uur. Nadien? Geen idee. Hopelijk vliegen we.

Deze ochtend vroeg op want een vliegtuig wacht niet.

Eerst wat problemen aan de incheck want de cranks en co mogen niet in de handbagage. De batterij van de compressor mocht dan weer niet in de gewone bagage. Maar dat bleek nog niets te zijn met wat komen zou …

We zaten mooi op tijd in het vliegtuig.

Een uur na de normale starttijd mochten we er echter terug uit. Technische problemen.

Nu, na ruim 5 uur weten we niet veel meer.

We weten wel dat we bijna zeker niet meer in België geraken. Als het vliegtuig al hersteld geraakt, dan hebben we geen aansluiting naar Brussel in Warschau. Dus wordt het een extra nacht Seoul of een nacht Warschau.

De vlucht is in elk geval gedelayed en niet gecancelled.

Ach ja, shit happens. Dat wordt maandag een stevige jetlag op het werk. Jolan heeft gelukkig iets meer tijd om te recupereren.

Het was dromen van een medaille in Ansan. Maar de leeftijdsgroepen zaten niet mee. Op de 800 meter, de 10 K en nadien de marathon zag je een stijgende lijn. Het is duidelijk: Jolan is gemaakt voor het langere werk.

Vandaag was er dan de afsluitende 100km. Met slechts 6 man in zijn leeftijdscategorie was een medaille al zeker dichtbij. Maar je moet ze nog wel rijden, die 100 km. Vooraf hadden we als doel gesteld om aan een gemiddelde van 19 km/uur te geraken. Het werd uiteindelijk een gemiddelde snelheid van 20,82 km/uur. In de eerste 50 km liep alles heel vlot. Iets te vlot eigenlijk want hij lag een hele tijd zelfs op koers voor goud. Toen Souryan hem dan uiteindelijk toch terug inhaalde, waren we ruim 60 km ver. Het uiteindelijk verschil aan de meet bedroeg toch 12 minuten.

Maar toch, zilver in een leeftijdscategorie waarbij zijn tegenstanders allemaal minstens 3 jaar ouder zijn, niet slecht. Over alle deelnemers heen in de standaardklasse (29 inch) was Jolan de 4de van de wereld.

Klaas mocht de race uitrijden en reed de 100 km in 5 uur en 39 minuten. Lisanne reed een mooie 25 km voor het Atkinson-team.

Nu is het afscheid nemen en inpakken want morgenvroeg (nacht bij jullie) trekken we naar de luchthaven. Zaterdag om 18:20 uur landen we terug in het vertrouwde Zaventem.

 

Jolan heeft zilver in zijn leeftijdsgroep en is 4de over all standard.

Vandaag stond in het teken van rust en van de finales van de street. Tim verdedigde daar zijn titel van in Donostia (Unicon18). Maar nog eerst even naar gisteren want Mathias won effectief goud op de cyclocross in zijn leeftijdscategorie. Hij was zelfs zo snel dat ik geen foto van hem trok.

De finale van de vrouwen was minder fijn om volgen. De topfavoriete blesseerde zich net iets over halfweg maar kreeg toch de gouden medaille.

Het niveau bij de mannen lag enorm hoog. In het eerste gedeelte waren er bijna geen fouten. Het was al redelijk snel duidelijk dat Tim niet op kon tegen de concurrentie. Niet dat hij zelf fouten maakte, de concurrentie was gewoon sterker, had net iets straffere tricks. Tim werd uiteindelijk 5de. 

Na de street trokken Jolan en ik de stad in. Inkopen doen voor de 100 km van morgen. Fruit, drank, zout gedroogd vlees, … Verder ook schoenen kopen want een of andere idioot heeft die van Jolan voor onze hoteldeur weggenomen. Ze waren doorweekt, stonken en zouden na de 100 km allicht hier achter gelaten worden maar toch, hoe dom kan je zijn. Zijn knielappen (die even hard stonken en nat waren) zijn niet mee genomen.

Gelukkig kennen ze hier ook solden en kochten we een goed paar aan 50%. Daarna ook nog een halve toer door de stad gedaan voor mijn oudste zoon die als K-Pop-fan graag wat materiaal had gehad. Echter, we vonden juist niets. Zou K-pop groter zijn in Europa en de VS dan hier? Ik begin het te denken.

Terug in het hotel wat knutselen aan de eenwieler en een ontploffing in de kamer naast ons. Geen zorgen, het was maar de binnenband van Lisanne. Wel balen want nu moet ze nog op zoek naar een andere en … iedereen slaapt hier al. Hopelijk kan ze morgenvroeg ergens een vinden.

Tenslotte: toen ik deze ochtend naar het stadion wandelde kwam ik een paar vierkante meter pepers tegen. Gewoon op de stoep.

 

Deze ochtend werd de finale van de IUF slalom gereden. Zowel Gert-Jan als Mathias plaatsten zich hiervoor.

Gert-Jan reed een sterke eerste run maar viel net voor de finish. In de tweede run reed hij een kegel omver. Mathias zette een tijd neer en eindigde 6de.

Deze middag was er dan de cyclocross. Een race die uitgezet wordt op een oneven parcours met zeer veel (natuurlijk) hindernissen onderweg. Erg zwaar om te rijden maar ook een plezier om te bekijken en op te zetten. Er werden ijsjes, free hughs en water uitgedeeld. Ik stond ergens onderweg en maakte van elke deelnemer een foto.

Een cyclocross duurt 30 minuten. Wie dan nog in koers is, rijdt deze ronde nog uit. Iedereen, behalve Klaas reed deze rit.

Een uitslag hebben we nog niet maar Mathias reed allicht in de prijzen.