Jolan was deze ochtend uitgenodigd om mee het parcours van de marathon te gaan verkennen. Dus hij om 9 uur naar Unicon-city. Eerst nog een leuk ontbijt hier in het hotel.

Tegen 12 uur was Jolan terug en hij was nogal op. Erg bleek. En dan overgeven. Alle scenario’s spoken dan door je hoofd. Nadat het ergste voorbij was (hij heeft niet veel over gegeven) ben ik naar een supermarkt gegaan om wat herkenbaar voedsel te kopen. Jolan valt intussen in slaap, waardoor ik hem niet kan bereiken. De moraal bereikt een dieptepunt. Wat doe ik hier eigenlijk in dit land waar niemand Engels kan, waar je niets kan lezen en dan nog in een regio waar toeristen even zeldzaam zijn als een bus Koreanen die Berlaar bezoeken. Er is hier zelfs geen Tourist information center.

Bon, uit het dipje komen was de volgende taak. Even met het thuisfront gefacetimed en het was al wat beter.

Veel drinken. Nog meer drinken. Wat meer en regelmatiger eten. En een extra slaapje vanmiddag. Voor de rest rustig doen.

Intussen begin je wat meer Europeanen te spotten. En dan weet je: dat zijn eenwieleraars. Samen zijn we op zoek naar een plaats om te eten. Het kan niet elke dag Mc Donalds, Pizzahut of KFC zijn. Iets meer avontuur mag wel maar dan moet je wel zeker zijn van de kwaliteit.

Intussen zijn we er ook achter gekomen dat de producten hier een pakje duurder zijn dan in België. Voeding dan toch. Tot wel 60%. Gelukkig is op restaurant gaan dan weer een pak goedkoper: tot 40%.

Vanavond ook een wandeling gedaan in het centrum van Ansan. Druk. En wat ik gisteren schreef over de netheid hier, trek in nu terug: het is behoorlijk vuil als je in het centrum gaat.

Morgen gaan we een dagje helpen bij de opbouw van de registratie die zondag begint. Morgen kan er ook gereden worden in het atletiekstadion.