Vroeg ’s morgens vertrekken naar Zaventem. 2 uur vliegen naar Warschau. 4 uur wachten en dan ruim 9 uur vliegen naar Zuid Korea. Het is een hele trip.
Tegen de ochtend zagen we erg mooie Chinese landschappen onder ons.
De landing verliep vlot, de migratiedienst was ook een makkelijke hinderpaal. Onze bagage stond al te wachten .
Na het afhalen van de datakaart, ging het richting bus. Ook dat verliep erg vlot. Na een tocht door het drukke stedelijke gedeelte van dit schiereiland, arriveerden we in Ansan.
20 minuten door de zware hitte naar het hotel. Een groot hotel. Meer dan 20 verdiepingen. Maar Engels? Nope. Via een vertaling op de smartphone ging het wel.
Een kamer op verdieping 20. Na heel wat gesukkel en over en weer gebel met België kreeg ik ook mijn bankkaarten aan de praat. Dat was wel even … zweten. Want ja, het is hier zweten geblazen. Binnen op de kamer met airco hebben we het onder controle maar als je de deur uit gaat: baf.
Ook voor de Koreanen is het warm. De waaiers of de kleine ventilators worden in menig hand gedragen.
Opvallende vaststellingen: Koreanen spreken Koreaans. Het ziet er heel proper uit op straat. Er wordt hier in Ansan gigantisch veel gebouwd. Een stuk of 20 torens van minstens 20 verdiepingen. Het openbaar vervoer is stipt en niet duur.
Na een middagdutje zijn we naar Uniconcity gaan kijken. Omdat ik zelf hier en daar ga mee helpen en ik al een kampioenschap mee organiseerde, was onze input geen slechte zaak. We maakten kennis met het organiserende hoofdteam. Afspraken maken.
Het stadion ziet er formidabel uit. De mega tent ook. Minder is het grote plein waar heel het trail-gebeuren gaat doorgaan: dat is in de open zon.
Nadien nog een noedeltje gegeten, vastgesteld dat onze buren in het hotel uit Nederland komen en na een zalige douche ligt Jolan hier al lekker te slapen. Het is dan ook al laat.
Morgen rijdt Jolan het parcours van de marathon al eens met enkele organisatoren. Geen hele marathon, want het is een parcours in ronden.
Slaapwel.
V
Unicycling Jolan 